Претседателката Гордана Сиљановска-Давкова, во својство на покровителка, вечерва го прогласи за отворено 66. издание на фестивалот „Охридско лето“.
Според неа „Охридско лето“ симболизира и бележи долга и богата меморија и историја, просветителска и просветлувачка мисија, новоотворени музички и театарски хоризонти, космополитизам, меѓудржавно, меѓунационално, интеркултурно и меѓучовечко разбирање.
За претседателката, Охрид е оаза и прибежиште на уметноста, амбиент во којшто музиката, зборот и играта стануваат симфонија, а Самоиловиот град летен дом на врвни уметници кои го презентираат најубавото.
„Кога Ростропович го распеал и го расплакал своето виолончело во градот на Свети Климент и Наум, а Карерас, небаре Орфеј ги предизвикал птиците, нивните настапи не им го одзеле само здивот на присутните, туку се слеале во езерските бранови, се соединиле со звуците на црковните ѕвона и проструиле низ Самоиловите тврдини, раскажувајќи приказни“, рече претседателката.
На крајот, таа укажа дека „Охридско лето“ е извор на поетика на мирот и на љубовта, потврдувајќи дека уметноста е насушна потреба и придобивка.
Со гала-концертот „Љубов“, во изведба на светски познатите оперски уметници Ермонела Јахо и Чарлс Кастроново, во придружба на Националната опера и балет и под диригентската палка на Марко Боеми, започна овогодинешното издание на фестивалот.
Во продолжение е интегралното обраќање на претседателката Сиљановска-Давкова:
Почитувани уметници, драги љубители на уметноста, сакани охриѓани,
Пак сме заедно, во театарот на античкиот град Лихнидос. Вечерта се спушти над езерото, небото и водата се стопија во нежна прегратка, ѕвездите треперат над нас, сенките танцуваат околу нас, а ние сме во исчекување на љубовниот шок и на уметничката екстаза, подготвени да потонеме во сонот на летната ноќ.
Верувам дека сите вознемирено ги очекуваме оперската самовила Ермонела и лирскиот волшебник Чарлс, во придружба на уметниците на нашата уметнички прекалена Национална опера и балет, под диригентската палка на Марко којшто веќе три и пол децении другарува со најголемите светски оперски ѕвезди.
Да потсетам дека пред шеесет и шест години, под сводовите на Света Софија, нашата оперска дива Ана Липша-Тофовиќ ги отпеала првите фестивалски тонови, означувајќи го почетокот на „Охридско лето“ коешто сè уште живее.
Оттогаш до денес, многу генерации уживале во привилегијата да се дружат со врвни музички и театарски личности, познати, обожавани и посакувани на најпознатите уметнички сцени, како исклучителни творци на високи духовни дострели.
„Охридско лето“ помни, симболизира и бележи долга и богата меморија и историја, просветителска и просветлувачка мисија, новоотворени музички и театарски хоризонти, космополитизам, меѓудржавно, меѓунационално, интеркултурно и меѓучовечко разбирање, срушени предрасуди и научени лекции, културната дипломатија и универзален уметнички јазик.
Охрид беше оаза и прибежиште на уметноста, амбиент во којшто музиката, зборот и играта стануваат симфонија, охридски духовен бисер и филигран.
Самоиловиот град стана летен дом на врвни уметници коишто го презентираа најубавото.
Кога Ростропович го распеал и го расплакал своето виолончело во градот на Свети Климент и Наум, а Карерас, небаре Орфеј ги предизвикал птиците, нивните настапи не им го одзеле само здивот на присутните, туку се слеале во езерските бранови, се соединиле со звуците на црковните ѕвона и проструиле низ Самоиловите тврдини, раскажувајќи приказни.
Верувам дека не случајно Охридското Езеро толку прекрасно шумоли, ту нежно, ту страшно, небаре концертна или драмска сцена.
„Европскиот Галапагос“, метузалемот стар милион и пол години, не е само природно чудо, под заштита на УНЕСКО, туку и верен сведок на многу цивилизации, јазици и култури коишто низ вековите се среќавале и битисувале на неговите брегови, војувајќи, но и градејќи.
Живееме во свет на поделби, конфликти, војни, стравови, несигурност и неизвесност. Човештвото минува низ лавиринти, а достоинството, солидарноста и надежта се соочени со огромни предизвици. За разлика од политиката којашто е далеку од уметност на можното, музиката и театарот, односно културата, остануваат креатори на неможното.
Ако огнот, што Прометеј му го подари на човекот ја осветлил ноќта, тогаш творештвото со векови ја осветлува неговата свест и совест. Во оваа смисла, „Охридско лето“ е извор на поетика на мирот и на љубовта, потврдувајќи дека уметноста е насушна потреба и придобивка.
Сигурна сум дека не треба да сте родени во Охрид како мене, или да сте охриѓанка или охриѓанец, за да сфатите дека не случајно е македонска културна метропола, а како таква – идеално место за врвен културно-уметнички настан како „Охридско лето“.
Дозволете ми, со неизмерна радост и со особена чест, да го прогласам 66. издание на фестивалот „Охридско лето“ за отворено.
