Presidentja Gordana Siljanovska Davkova, në cilësinë e saj si patrone, shpalli të hapur sonte edicionin e 66-të të festivalit “Vera e Ohrit”.
Sipas saj, “Vera e Ohrit” simbolizon dhe shënon një kujtesë dhe histori të gjatë dhe të pasur, mision edukativ dhe ndriçues, horizonte muzikore dhe teatrale të sapohapura, kozmopolitizëm, mirëkuptim ndërshtetëror, ndërkombëtar, ndërkulturor dhe ndërnjerëzor.
Për presidenten Siljanovska Davkova, Ohri paraqet oazë dhe strehë arti, mjedis ku muzika, fjala dhe vallëzimi bëhen simfoni, ndërsa qyteti i Samoilit shtëpi verore për artistët më të mirë që paraqesin më të bukurën.
“Kur Rostropoviçi e bëri violonçelin e tij të këndonte dhe të qante në qytetin e Shën Klementit dhe Naumit, dhe Karrerasit, sikur Orfeu t’i kishte sfiduar zogjtë, performancat e tyre jo vetëm që ua morën frymën të pranishmëve, por edhe u shkrinë në valët e liqenit, u bashkuan me tingujt e kambanave të kishave dhe rrjedhën nëpër muret e fortesës së Samoilit, duke treguar histori”, tha presidentja Siljanovska Davkova.
Në fund, ajo theksoi se “Vera e Ohrit” paraqet burim i poetikës së paqes dhe dashurisë, duke konfirmuar se arti paraqet nevojë dhe përfitim jetësor.
Edicioni i këtij viti i festivalit filloi me koncertin gala “Dashuria”, të interpretuar nga artistët e operës me famë botërore Ermonella Jaho dhe Charles Castronovo, të shoqëruar nga Opera dhe Baleti Kombëtar dhe nën dirigjimin e Marko Boemit.
Në vazhdim është fjalimi integral i Presidentes Siljanovska Davkova:
Të nderuar artistë,
Të nderuar artdashës,
Të nderuar banorë të Ohrit,
Jemi përsëri bashkë, në teatrin e qytetit të lashtë të Lihnidës. Mbrëmja ka zbritur mbi liqen, qielli dhe uji janë shkrirë në një përqafim të butë, yjet po shkëlqejnë mbi ne, hijet po vallëzojnë rreth nesh, dhe ne jemi në pritje të tronditjes së dashurisë dhe ekstazës artistike, gati për t’u zhytur në ëndrrën e natës së verës.
Besoj se të gjithë mezi presim zanën e operës Ermonella dhe magjistarin lirik Çarls, të shoqëruar nga artistët e Operës dhe Baletit tonë Kombëtar me përvojë artistike, nën dirigjimin e Marko-s, i cili ka qenë mik me yjet më të mëdhenj të operës në botë për tre dekada e gjysmë.
Më lejoni t’ju kujtoj se gjashtëdhjetë e gjashtë vjet më parë, nën harqet e kishës Shën Sofia, diva jonë e operës Ana Lipsha Tofoviq i këndoi tonet e para të festivalit, duke shënuar fillimin e “Verës së Ohrit” që ende ekziston.
Që atëherë, shumë gjenerata kanë gëzuar privilegjin e shoqërimit me figura të larta muzikore dhe teatrale, të njohura, të adhuruara dhe të dëshiruara në skenat më të famshme të artit, si krijues të jashtëzakonshëm të arritjeve të larta shpirtërore.
“Vera e Ohrit” kujton, simbolizon dhe regjistron një kujtesë dhe histori të gjatë dhe të pasur, një mision edukativ dhe ndriçues, horizonte muzikore dhe teatrale të sapohapura, kozmopolitizëm, mirëkuptim ndërshtetëror, ndërkombëtar, ndërkulturor dhe ndërnjerëzor, paragjykime të shkatërruara dhe mësime të nxjerra, diplomaci kulturore dhe gjuhë artistike universale.
Ohri ishte oazë dhe strehë arti, mjedis në të cilin muzika, fjala dhe vallëzimi bëhen simfoni, perla shpirtërore dhe filigrani i Ohrit.
Qyteti i Samoilit u bë shtëpi verore për artistët më të mirë që paraqitnin më të bukurën.
Kur Rostropoviçi e bëri violonçelin e tij të këndonte dhe të qante në qytetin e Shën Klementit dhe Naumit, dhe Karrerasit, sikur Orfeu t’i kishte sfiduar zogjtë, shfaqjet e tyre jo vetëm që ua morën frymën të pranishmëve, por edhe u shkrinë në valët e liqenit, u bashkuan me tingujt e kambanave të kishave dhe rrjedhën nëpër muret e fortesës së Samuelit, duke treguar histori.
Unë besoj se nuk është rastësi që Liqeni i Ohrit murmurit kaq bukur, ndonjëherë butësisht, ndonjëherë tmerrësisht, sikur të ishte një skenë koncerti apo drame.
“Galapagosi Europian”, metuselahu milion e gjysmë vjeçar, nuk është vetëm mrekulli natyrore, nën mbrojtjen e UNESCO-s, por edhe një dëshmitar besnik i shumë qytetërimeve, gjuhëve dhe kulturave që janë takuar dhe kanë ekzistuar në brigjet e tij gjatë shekujve, duke luftuar, por edhe duke ndërtuar.
Jetojmë në një botë përçarjesh, konfliktesh, luftërash, frike, pasigurie dhe pasigurie. Njerëzimi po kalon nëpër labirinte, ndërsa dinjiteti, solidariteti dhe shpresa përballen me sfida të mëdha. Ndryshe nga politika, e cila është larg artit të së mundshmes, muzika dhe teatri, pra kultura, mbeten krijues të së pamundurës.
Nëse zjarri që Prometeu i dha njeriut e ndriçoi natën, atëherë kreativiteti ka ndriçuar vetëdijen dhe ndërgjegjen e tij për shekuj me radhë. Në këtë kuptim, “Vera e Ohrit” paraeqt burim poetike paqeje dhe dashurie, duke konfirmuar se arti paraqet nevojë dhe përfitim jetësor.
Jam e sigurt se nuk keni nevojë të lindni në Ohër si unë, ose të jeni banor i Ohrit, për të kuptuar se nuk është rastësi që është metropol kulturor maqedonas, dhe si i tillë – një vend ideal për një ngjarje të lartë kulturore dhe artistike si “Vera e Ohrit”.
Më lejoni, me gëzim të madh dhe nder të veçantë, ta shpall të hapur edicionin e 66-të të festivalit “Vera e Ohrit”.
