Pyetje e gazetarit: Takimi me kolegen tuaj Jotova ka mbaruar, çfarë diskutuat?
Presidentja Siljanovska Davkova: Takimi ishte i hapur dhe të gjithë shprehëm qëndrimet tona. Sigurisht, çdo bisedë fillon diku dhe në një moment të caktuar.
Sot e filluam edhe këtë bisedë për dallimet, për pikëpamjet tona, për pikëpamjet e tyre. Për mua, gjëja më e rëndësishme është se kemi rënë dakord që kemi humbur shumë kohë, se ndoshta do t’i shikonim të gjitha problemet ndryshe, duke përfshirë problemet kaq të vështira, natyrisht, nëse do të kishte pasur komunikim të ndryshëm, siç kishte dikur.
Midis nxënësve të gjimnazit, midis studentëve, midis akademive, sigurisht që në kulturën ka, por jo me intensitet të tillë, nëse objektet e infrastrukturës do të ndërtoheshin së bashku, nëse do të bëheshin aplikime në projekte të përbashkëta, sepse atëherë e provon miqësinë në veprim, nuk e percepton tjetrin si kërcënim, por si fqinj dhe shanset për fqinjësi të mirë dhe miqësi janë më të mëdha. Kjo është një gjë, por unë shpesh kam thënë se politika është larg artit të së mundshmes, sigurisht, unë dhe kolegu im Mucunski dëshoronim të dëgjonim qëndrimet reale. Nuk mund ta zgjidhni diçka së bashku, përmes dialogut, nëse nuk i di cilat janë qëndrimet e tua.
Pyetje e gazetarit: A i dëgjuat qëndrimet e tyre nga pala tjetër?
Presidentja Siljanovska Davkova: Po, i dëgjuam qëndrimet e tyre, ja ku jam unë, për të filluar, për t’u dhënë shans bisedimeve, negociatave dhe dialogut, për të mos mbetur në monolog, do të them vetëm se një gjë na është bërë e qartë të dyve. Nuk janë vetëm ndryshimet kushtetuese në diskutim, por edhe kërkesa të tjera që lidhen me protokollet, të cilat rrjedhin nga puna e dy komisioneve, d.m.th., komisionit historik. Kaq mund të them në këtë moment. Lidhur me këto, sigurisht, ne paraqitëm edhe qëndrimet tona, pikëpamjet tona dhe theksuam veçanërisht detyrimin e të gjithë anëtarëve të Këshillit të Europës, të cilët janë edhe anëtarë të Bashkimit Europian, për të respektuar vendimet e Gjykatës në Strasburg, sepse vendimet janë të vlefshme dhe të gjithë anëtarët e Këshillit të Europës kanë gjyqtarë në Gjykatën në Strasburg. Ato ishin, sigurisht që shprehëm pikëpamjen se duhet të takohemi më shpesh, të flasim, pavarësisht se ndonjëherë duket se nuk do të japë rezultate nëse jeni në pozicionet e tua, por zakonisht dialogu nuk është i sigurt, rezultati nëse jeni të zhytur në pozicionet e tua nuk mund të ecni përpara. Por, unë do ta vlerësoja takimin si të suksesshëm, para së gjithash e vlerësoj Samitin si të suksesshëm, pasi ekziston prej 30 vitesh dhe për këtë arsye e theksova, ja Sofjen, dhe të gjithë kanë bërë thirrje për mençuri, ka logjikë dhe njerëz të mençur si ata që formuan Bashkimin Europian, që atëherë komuniteti europian ka formuar edhe procesin e Europës Juglindore. Tani, nëse analizojmë se sa e kemi njohur interesin rajonal, sa e kemi mbështetur njëri-tjetrin kudo, që do të thotë edhe në Bashkimin Europian sepse kjo është si shoqëri rajonale e vetëdijshme që e di se së bashku mund të jemi më të zhurmshëm, nëse jemi të bashkuar, se mund të mbrojmë interesat rajonale, të kemi sukses në projekte e kështu me radhë. Ishte shumë i suksesshëm. Të gjithë bënë thirrje për bashkëpunim të mëtejshëm, njohën punën e kryetarit, të presidencës, në rastin e Bullgarisë ku ky proces u krijua 30 vjet më parë, megjithatë, të gjithë këmbëngulëm që fjalët ndonjëherë janë të bukura, por veprimet janë më të rëndësishme, domethënë hapat që do të ndërmarrim, dhe se është logjike që të ketë sinergji midis asaj që thuhet dhe asaj që bëhet.
Pyetje e gazetarit: Cilat do të jenë hapat e ardhshëm? Ju thoni se është e rëndësishme të tërhiqen lëvizjet. Pas një takimi të tillë, ju e vlerësoni atë si produktiv dhe dëgjuam se kushtet e vetme nuk janë vetëm ndryshimet kushtetuese. Çfarë është më pas? Çfarë do të bënit duke pasur parasysh se letra jozyrtare që u prezantua në Tivat është gjithashtu në tryezë?
Presidentja Siljanovska Davkova: Pikërisht. Sot, nuk u fol fare për letrën jozyrtare. Unë u përpoqa, sigurisht, të referohesha rolit të ri, që është më i hapur, më vendimtar, i Presidentit të Francës dhe zotit Merz, por nuk pati interes për këtë. Biseda u përqendrua kryesisht mbi çështjet me të cilat përballemi si fqinjë, çështjet e hapjes, sigurisht, mbajtjes së konferencës së dytë joqeveritare, pra fillimi i negociatave, d.m.th., hapja e klasterit, themelet me të cilat fillojnë dhe mbarojnë negociatat. Çfarë mund të them?
Pyetje e gazetarit: Zonja Presidente, a ka pasur ndonjë bisedë për takim të ardhshëm me Presidenten Jotova apo ndoshta takim të ardhshëm?
Presidentja Siljanovska Davkova: Nëse keni parasysh për një takim specifik, jo, por ne, dhe Presidentja e Bullgarisë, shprehëm gatishmërinë tonë për të folur, për t’u parë, për të debatuar, për të dëgjuar, për të respektuar edhe kur nuk pajtohemi dhe mendoj se e kaluam testin e parë. Fillimi ishte i vështirë, por nuk thamë se nuk do të shihemi më, se nuk kishte më mundësi për bisedime midis nesh. Përkundrazi, të gjithë shprehëm gatishmërinë tonë për të vazhduar bisedimet.
Pyetje e gazetarit: Pas konferencës zyrtare për shtyp të Kryetares, Presidentja Jotova, e cila po ia dorëzon presidencën e Rumanisë Partneritetit të Bashkëpunimit të Europës Juglindore, ju u thirrët të bënit deklaratë për mediat bullgare. Ju u përballët me një sërë pyetjesh që nganjëherë, sinqerisht, ishin tendencioze dhe paksa të pakëndshme për të gjithë ne që ishim këtu. Si do ta vlerësonit këtë, si të them, këtë interes mediatik nga ana e mediave bullgare?
Presidentja Siljanovska Davkova: Nuk do të doja të komentoja për mediat, dhe këtë nuk e bëj as në shtëpi, as këtu, por do të doja të shpjegoja sa vijon. Ne kemi pasur edhe një presidencë, kemi kryesuar Procesin e Europës Juglindore dhe pastaj rregullat thonë se ose kodi thotë që kryetari aktual, kryetari para tij dhe vendi që merr presidencën japin një deklaratë në fund në gjuhët e tyre. Në këtë rast, do të thotë Presidentja e Bullgarisë, Presidenti i Shqipërisë dhe Ministri i Punëve të Jashtme i Rumanisë, sepse Rumania po merr presidencën. Kam qenë në disa, nuk ka pyetje të tjera nga gazetarët, megjithatë, kur shkova të takohesha me bashkëbiseduesin nga Kosova më pritën disa gazetarë dhe nuk di si të sillem, të thoja se nuk ju përgjigjem, do të ishte sikur nuk jam bashkëpunuese dhe se nuk jam me qëllime të mira. Sigurisht që pyeta nëse mund të më pyesnin në gjuhën angleze, por mendova se do të shkonte në një farë radhe. Ishte fjalë për fjalë, si të them, një bombardim pyetjesh. Sigurisht, u përpoqa t’u përgjigjem disave, por nuk kishte atmosferë për t’u përgjigjur sepse vetë gazetarët nuk po dëgjonin, por në të njëjtën kohë po bënin pyetje dhe sigurisht që thashë, ju afrova me qëllimet më të mira që të mos ju shmangia, por bashkëbiseduesja ime po më pret, ju lutem nëse mund të më lironi. Kështu shkoi ajo ngjarje.
